ORTOPEDIA

Skupiamy się na zapewnieniu naszym pacjentom kompleksowej diagnostyki oraz terapii operacyjnej narządu ruchu. Leczymy schorzenia będące wadami wrodzonymi, dysfunkcje pourazowe, następstwa stanów zapalnych, zakażeń i nowotworów. Nasz personel spełnia najwyższe standardy profesjonalizmu i kompetencji w oparciu o wieloletnią praktykę zawodową.

Więzadło krzyżowe przednie należy do najważniejszych więzadeł stawu kolanowego, którego zadaniem jest utrzymywanie wielokierunkowej stabilności kolana. Jego uszkodzenie jest jedną z najczęściej spotykanych konsekwencji urazów skrętnych stawu kolanowego. Dysfunkcja tego więzadła prowadzi do niestabilności stawu, co w dłuższej perspektywie skutkuje dalszym uszkodzeniem struktur stawowych i szybszym „zużywaniem się” stawu kolanowego. Metodą leczenia z wyboru jest zabieg rekonstrukcji więzadła. W niektórych uszkodzeniach możliwe jest przyszycie kikuta więzadła i wzmocnienie go specjalną taśmą (Internal Bracing).

Rekomendacje do zabiegu operacyjnego – kiedy wykonać operację:

  • niezwłocznie – do 10 dni od urazu zalecane zawodowym sportowcom dla których istotny jest szybki powrót do sprawności.
  • po kilku tygodniach od urazu dla zdecydowanej większości osób, które doznawały zerwania więzadła krzyżowego przedniego z rehabilitacją w okresie między urazem a zabiegiem operacyjnym.

Przebieg procesu leczenia:

  1. Zabieg operacyjny – hospitalizacja w przeważającej części przypadków trwa dwie doby.
  2. Rehabilitacja pod okiem fizjoterapeuty już od pierwszego dnia po zabiegu.
  3. Chodzenie o kulach 3-6 tygodni.
  4. Kontrola lekarska z usunięciem szwów w 10-14 dniu po zabiegu.
  5. Powrót do sprawności, w tym uprawiania sportu, po około 6 miesiącach.

Artroskopia jest małoinwazyjną metodą diagnostyki i leczenia schorzeń stawu kolanowego. Polega na wprowadzeniu do stawu przez nacięcia o wielkości około 1 cm małej kamery w celu kontroli stanu elementów stawu oraz narzędzia artroskopowego celem naprawy uszkodzeń wewnątrzstawowych. Ilość nacięć jest zależna od celu zabiegu operacyjnego i patologii w obrębie stawu. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu a jego rodzaj zależy od decyzji anestezjologa. Po zabiegu pacjent zazwyczaj nie wymaga dalszej hospitalizacji i po kilku godzinach może być wypisany do domu.

Przykładowe zastosowanie technik artroskopowych w schorzeniach stawu kolanowego:

  • Zabieg diagnostyczny – postawienie ostatecznego rozpoznania.
  • Naprawa uszkodzeń łąkotek.
  • Usuwanie obecnych w stawie ciał obcych.
  • Rekonstrukcja więzadeł krzyżowych.
  • Biopsja lub usunięcie błony maziowej.
  • Leczenie schorzeń chrząstki stawowej.

Artroskopia jest małoinwazyjną metodą diagnostyki i leczenia schorzeń barku. Polega na wprowadzeniu do stawu przez nacięcia o wielkości około 1 cm małej kamery w celu kontroli stanu elementów stawu oraz narzędzia artroskopowego celem naprawy uszkodzeń wewnątrzstawowych. Ilość nacięć jest zależna od celu zabiegu operacyjnego i patologii w obrębie stawu. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu a jego rodzaj zależy od decyzji anestezjologa. Po zabiegu pacjent zazwyczaj nie wymaga dalszej hospitalizacji i po kilku godzinach może być wypisany do domu.

Przykładowe zastosowanie technik artroskopowych w schorzeniach barku:

  • Zabieg diagnostyczny – postawienie ostatecznego rozpoznania.
  • Odbarczenie przestrzeni podbarkowej.
  • Zabiegi naprawcze uszkodzeń stożka rotatorów.
  • Naprawa uszkodzeń obrąbka stawowego.
  • Usuwanie obcych w stawie ciał wolnych.
  • Zwichnięcie stawu barkowo-obojczykowego.

Artroskopia jest małoinwazyjną metodą diagnostyki i leczenia schorzeń stawu skokowego. Polega na wprowadzeniu do stawu przez nacięcia o wielkości około 1 cm małej kamery w celu kontroli stanu elementów stawu oraz narzędzia artroskopowego celem naprawy uszkodzeń wewnątrzstawowych. Ilość nacięć jest zależna od celu zabiegu operacyjnego i patologii w obrębie stawu. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu a jego rodzaj zależy od decyzji anestezjologa. Po zabiegu pacjent zazwyczaj nie wymaga dalszej hospitalizacji i po kilku godzinach może być wypisany do domu.

Przykładowe zastosowanie technik artroskopowych w schorzeniach stawu skokowego:

  • Zabieg diagnostyczny – postawienie ostatecznego rozpoznania.
  • Konflikty w obrębie stawu skokowego.
  • Złamania w obrębie stawu skokowego.
  • Artrodeza stawu skokowego.

Paluch koślawy jest schorzeniem, w którym dochodzi do dysfunkcji mięśni i więzadeł w obrębie stopy, czego wynikiem jest charakterystyczna deformacja I palca. Oprócz defektu kosmetycznego choroba powoduje dolegliwości bólowe ograniczające wydolności chodu i utrudniające codzienne funkcjonowanie. Wdrażane postępowanie lecznicze zależy od wielu czynników, w tym od stopnia deformacji, wieku pacjenta i dolegliwości współistniejących. Gdy leczenie zachowawcze nie odnosi pożądanego skutku i dochodzi do nasilenia dolegliwości i dalszej progresji deformacji  proponujemy operacyjną korekcję palucha koślawego. Dobór techniki zabiegu jest ściśle związany ze stanem pacjenta i jego potrzebami w zakresie aktywności fizycznej.

Zespół kanału nadgarstka (zwany również zespołem cieśni nadgarstka) jest zbiorem objawów wynikających z uciśnięcia nerwu pośrodkowego w obrębie kanału nadgarstka. Schorzenie może występować w przebiegu różnych chorób np.: reumatoidalnego zapalenia stawów, niedoczynności tarczycy, cukrzycy. Często schorzenie wywołuje specyficzny charakter pracy przeciążający nadgarstek np. długotrwałe pisanie na klawiaturze komputerowej.

Choroba objawia się najczęściej drętwieniem, mrowieniem oraz bólem palców wskazującego, środkowego i kciuka, nasilające się w nocy, co może chorego wybudzać ze snu. W dalszym przebiegu dochodzi do zaniku mięśni kłębu kciuka oraz do osłabienia siły chwytu, co wiąże się z  pogorszeniem sprawności dłoni. 

Lekarz stawia rozpoznanie na podstawie wywiadu, badania fizykalnego oraz wyniku badań dodatkowych: elektromiografii/elektroneurografii (EMG/ENG) i USG kanału nadgarstka. EMG/ENG polega na ocenie szybkości przewodzenia impulsu elektrycznego we włóknie nerwowym – pozwala uwidocznić zaburzenia związane z uciskiem nerwu a także ocenić stopień jego uszkodzenia.  

Leczenie choroby zależy od kilku czynników. Pierwszym czynnikiem jest leczenia schorzenia , które może leżeć u podstawy zespołu. Optymalizacja leczenia tej choroby (np.: cukrzycy, niedoczynności tarczycy) może przynieść znaczną poprawę w zakresie stwierdzanych dolegliwości. Jeśli to postępowanie nie przynosi rezultatów metoda terapii zależy od nasilenia objawów.

Przy łagodniejszym przebiegu choroby można stosować leczenie nieoperacyjne. Polega ono na wprowadzeniu czasowego unieruchomienia nadgarstka, stosowania miejscowego leczenia przeciwzapalnego, fizykoterapii oraz rehabilitacji.

 

Przy średnich lub znacznych objawach ucisku/uszkodzenia nerwu pośrodkowego lub nieskuteczności wymienionych wcześniej metod należy zastosować leczenie operacyjne. Zabieg operacyjny polega na odbarczeniu uciśniętego nerwu poprzez przecięcie troczka zginaczy. Po zabiegu czasowo stosuje się unieruchomienie nadgarstka oraz stopniowo rozszerzaną rehabilitację mającą na celu przywrócenie jak największej sprawności operowanej kończyny. W tej chorobie bardzo istotnym czynnikiem jest czas – im szybciej rozpozna się chorobę i wprowadzi odpowiednie leczenie, tym lepszy będzie rezultat terapii. 

Zapalenie bocznego nadkłykcia kości ramiennej, zwane potocznie „łokciem tenisisty” nie dotyka jedynie sportowców zawodowo uprawiających tenis. Ból z boku stawu łokciowego, w trakcie ruchów nadgarstka, a w skrajnym przypadku unieruchomienie stawu może dotknąć każdego, kto nadwyręży łokieć w trakcie pracy, noszenia ciężarów czy intensywnego treningu. Leczenie obejmuje odciążenie łokcia skojarzone z odpowiednio dobraną fizjoterapią i rehabilitacją, a także leczenie farmakologiczne. W przypadku niepowodzenia leczenia zachowawczego stosuje się leczenie operacyjne.

Treść Akordiona

Terapia osoczem bogatopłytkowym (PRP) jest metodą leczenia polegającą na wykorzystaniu naturalnych składników krwi pacjenta – płytek krwi w celu regeneracji uszkodzonych tkanek. Płytki krwi są składnikami krwi odpowiedzialnymi za jej krzepnięcie. Ponadto zawierają w sobie substancje chemiczne będące czynnikami wzrostu. Istotą tej metody jest wyizolowanie płytek krwi, które po wstrzyknięciu w miejsce uszkodzenia, uwolnią w/w mediatory wspomagając naturalny proces regeneracji tkanek. Osocze bogatopłytkowe może mieć zastosowanie w stanach zapalnych i uszkodzeniach ścięgien, mięśni oraz chorobach zwyrodnieniowych stawów, zwłaszcza kolanowych. Zabieg polega na pobraniu krwi  do specjalnej probówki, z której uzyskuje się osocze z dużą zawartością płytek krwi poprzez odpowiednie jej odwirowanie. Tak przygotowany preparat, wstrzykuje się w zmienione chorobowo miejsce.

Czynniki wzrostu, zawarte w osoczu bogatopłytkowym (PRP) umożliwiają leczenie zmian o charakterze tendinopatii i entezopatii takich jak:
  • uszkodzenia pierścienia rotatorów barku;
  • tzw. łokieć „tenisisty”;
  • łokieć „golfisty”;
  • kolano „skoczka”;
  • kolano „biegacza”;
  • chondromalacja stawu kolanowego/rzepki, uszkodzenia chrząstki stawowej innych stawów;
  • ostrogi piętowe;
  • przewlekłe zapalenie ścięgna Achillesa;
  • uszkodzenie przyczepów mięśni np. przywodzicieli uda;
Przeciwskazaniami do tej metody leczenia są:
  • Małopłytkowość;
  • Systemowe stosowanie glikokortykosterydów;
  • Wstrzyknięcie glikokortykosteroidów w miejsce objęte leczeniem;
  • Choroba nowotworowa;
  • Aktualnie stosowane leczenie przeciwkrzepliwe;
  • Umiarkowana i ciężka anemia;
  • Przewlekłe choroby wątroby;